مكتوب 69 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى الإخوان الإلهيّين ثَبَّتَهم‌اللَّه على الصراط المستقيم . تصديق پيامبران امّا بعد ؛ نميدانم كه آدمى براى چه گوش به انبياء نمىدارد و متابعت سخنان ايشان نمىكند ؟ مگر از آن وعده‌ها و بشارت ها كه مىدهند مستغنى است ؟ نى نى ! كس از آن مستغنى نتواند بود . و وعدهء ايشان چهار چيز است : وجود بىعدم ، لذّت بىالم ، شباب بىهرم ، « 1 » حيات بىموت . كجا كسى از اين ها مستغنى تواند بود يا خود طريقى به آن مىداند جز آن راه كه ايشان مىنمايند ، از اين جهت او را پرواى سخنان ايشان اين همه نيست چه تدبير ايشان مهتدى به سببى كه مفضى « 2 » باشد به اين امور چهار گونه نيست . و غايت و طاقت آدمى معلوم است كه تا كجاست ، يا خود مىگويد كه اگرچه مرا طريقى به آن معلوم نيست امّا معلوم هم نيست كه آن طريق كه ايشان مىنمايند مفضى باشد به آن . گوييم : چون ديگر طرق معلوم است نزد تو كه مفضى نيست به آن و آنچه ايشان مىنمايند نزد تو مجهول الحال است پس شايد كه مفضى باشد . و سعادت حقيقى كه عبارت است از امور اربعهء مذكوره ، نه چيزى است كه تَقاعُد از طلب آن

--> ( 1 ) . هرم : پيرى . ( 2 ) . مفضى : رساننده .